پشت صحنه و دانش آفرینش

یکی از چالش‌های بنیادین در تولید پویانمایی «سیمرغ»، دوری از جلوه‌های پلاستیکی و بی‌روح سه‌بعدی رایج بود. ما می‌خواستیم تماشاگر در هر قاب، بوی کاغذ کاهی، ضرب قلم‌مو و سرزندگی جوهر را استشمام کند.

برای نیل به این مقصود، سیستمی از نودهای سایه‌زن (Shader Nodes) طراحی شد که نور محیطی را بر اساس رمپ‌های رنگی لایه‌لایه طبقه‌بندی می‌کرد. همچنین با افزودن لایه‌ای از نویز پرلین (Perlin Noise) روی لبه‌های آبجکت‌ها، خطوط کانتور شبیه به لرزش دست نقاش شبیه‌سازی شدند.

نتیجه کار، رندری بود که با سرعت بالا در کامپوزیتور ادغام شد و زمان رندر هر فریم را از ۴ دقیقه به تنها ۱۸ ثانیه کاهش داد. ویدیوی کامل این پروسه روی کانال یوتیوب بارگذاری شده است.

طراحی شخصیتی که دهان ندارد و صحبت نمی‌کند، نیازمند اتکای تام به چشمان، شیب سر و زمان‌بندی مکث‌ها (Timing & Spacing) است.

ما از لنزهای دیافراگمی دوربین‌های عکاسی آنالوگ برای چشم‌های تیام الهام گرفتیم. وقتی تیام تعجب می‌کند، شاتر لنز باز و بسته می‌شود و وقتی غمگین است، زاویه بالایی چشم به آرامی با لرزشی اندک متمایل می‌گردد.

این جزئیات ریز است که پیوند عاطفی بین مخاطب در صفحه یوتیوب و اثر هنری برقرار می‌سازد و نرخ حفظ تماشاچی (Audience Retention) را تا ۹۲٪ بالا برد.

بسیاری از انیماتورها بیش از ۹۰ درصد تمرکز خود را روی تصویر می‌گذارند، در حالی که صدا حداقل نیمی از باورپذیری و هیجان سکانس را بر دوش می‌کشد.

برای صدای پرواز سیمرغ، پارچه‌های ابریشمی خیس را در برابر میکروفون‌های شات‌گان تکان دادیم و آن را با طنین زنگ‌های مسی روستایی تلفیق کردیم. این رزونانس عمیق باعث شد تا تماشاگران در یوتیوب با هدفون حس احاطه کامل صوتی را تجربه کنند.